ஒவ்வொரு சீடனின் வாழ்விலும் ஒரு தருணம் வரும், அப்போது இதயம் சாதாரணமானவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றை விரும்பும்—வழக்கமான வாழ்வின் சுமைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது, இன்ப துன்பச் சுழற்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது, வாழ்க்கையைப் பாரமாகவும் திசையற்றதாகவும் உணரவைக்கும் பொறுப்புகளின் பெருகிவரும் அலைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.
நாம் பெரும்பாலும் உடலின் பயணத்தை ஆன்மாவின் பயணம் என்று தவறாகக் கருதுகிறோம். உடல் வளர்கிறது, முதுமையடைகிறது, பலவீனமடைகிறது, இறுதியில் சுடுகாட்டை அடைகிறது. அது தாயின் கருப்பையிலிருந்து பிறந்து, உணவு, சூழல் மற்றும் காலத்தால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஆன்மா—நமது உண்மையான சாராம்சம்—சிதைவினால் தீண்டப்படாமல் அப்படியே இருக்கிறது. ஒரு பச்சிளங்குழந்தையின் முதல் அழுகுரல், உயிர்சக்தி உடலுக்குள் நுழையும் தருணத்தைக் குறிக்கிறது. அந்த மூச்சு வரும் வரை, கருப்பையில் உள்ள உருவம், உயிர் என்னும் தீப்பொறிக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு பாத்திரம் மட்டுமே. கருப்பையில் உடலும் ஆன்மாவும் இருக்கின்றன, ஆனால் இன்னும் உயிர் இல்லை என்று சாஸ்திரங்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. குழந்தை தாயின் குரலைக் கேட்கிறது, அவளது உணர்வுகளை உணர்கிறது, ஆனால் உண்மையான உயிர் முதல் மூச்சில்தான் விழித்தெழுகிறது. தாய் உடலைப் பெற்றெடுக்கிறாள், ஆனால் குரு ஆன்மாவைப் பெற்றெடுக்கிறார். உறங்கிக்கிடக்கும் உயிர்சக்தியைத் தட்டி எழுப்புபவரும், பிரக்ஞையைத் தூண்டுபவரும், நமது இருப்பை வெறும் உயிர்வாழ்விலிருந்து ஒரு துடிப்பான, அர்த்தமுள்ள மற்றும் நிறைவான பயணமாக மாற்றுபவரும் குருவே.
குரு என்பவர் வெறும் ஆசிரியர் மட்டுமல்ல, வெறும் அறிவுரைகளையோ அல்லது வேதங்களையோ வழங்குபவர் மட்டுமல்ல. குரு என்பவர் தெய்வீக உணர்வால் நிரம்பிய, உயிருள்ள ஒரு பிரசன்னம். சடங்குகள், மரபுகள் அல்லது வெற்றுப் பழக்கவழக்கங்களால் கட்டுண்ட ஒரு போலி குருவால், சீடனின் அக உலகைத் தட்டி எழுப்ப முடியாது. அத்தகைய ஆசிரியர் பிரசங்கம் செய்யலாம், விழாக்களை நடத்தலாம், கூட்டத்தைக் கூட்டலாம், ஆனால் சீடனுக்குள் வாழ்வின் சுடரை ஏற்றும் சக்தி அவரிடம் இல்லை. ஆனால், தெய்வீக உணர்வால் நிரம்பிய ஒரு சத்குரு, காலத்தைக் கடந்து சீடனின் வாழ்க்கையைத் தொடுகிறார். அவர்களின் பந்தம் ஒரு பிறவியுடன் நின்றுவிடுவதில்லை; அது பல பிறவிகளைக் கடந்து தொடரும் ஒரு பிணைப்பு. சீடன் பூமிக்குத் திரும்பும்போதெல்லாம், குரு மீண்டும் மீண்டும் பின்தொடர்ந்து, சீடன் இறுதியாக உண்மையை உணரும் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்.
இந்தப் பிணைப்பு தீட்சையால் மட்டும் உருவாவதில்லை. சீடனின் மூச்சு குருவின் மூச்சுடன் கலக்கும்போதும், சீடனின் எண்ணங்கள் குருவின் கருணையுடனும் ஞானத்துடனும் ஒன்றிணையத் தொடங்கும்போதும் அது பிறக்கிறது. குருவோ, குடும்பம், செல்வம், ஆரோக்கியம், புகழ் போன்ற கவலைகளால் தீண்டப்படாமல், வாழ்க்கை எனும் சமுத்திரத்தின் ஒரு கரையில் அச்சமின்றி நிற்கிறார். சீடனோ, பொறுப்புகளின் பாரத்தால் நடுங்கியபடி மறுகரையில் நிற்கிறான்.
குரு ஊக்குவிக்கிறார்: “குதி! அஞ்சாதே, நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்.”
அந்தப் பாய்ச்சலை மேற்கொள்ளாமல், ஒருவன் தயக்கம் எனும் கரையிலேயே தங்கிவிடுகிறான்—கூழாங்கற்களையும் சிப்பிகளையும் தவிர வேறொன்றையும் சேகரிப்பதில்லை. தைரியத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் வாழ்வில் மூழ்குபவர்கள் மட்டுமே ஞானம், அமைதி, மற்றும் விடுதலை எனும் முத்துக்களைக் கண்டறிகிறார்கள். பெரும்பாலான மக்கள் ஒரு அரைகுறை வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள்—சுவாசிப்பது, உண்பது, வேலை செய்வது, கவலைப்படுவது—ஆனால் ஒருபோதும் உண்மையாக வாழ்வதில்லை. ஒரு குரு இந்த உணர்வற்ற வாழ்வை, விழிப்புணர்வு, வலிமை, மற்றும் அன்பு நிறைந்த ஒரு துடிப்பான வாழ்க்கையாக மாற்றுகிறார்.
வாழ்க்கை குடும்பம், செல்வம், உறவுகள், அந்தஸ்து போன்ற பற்றுக்களால் நிறைந்துள்ளது. ஆனால் இவை உடலுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன, ஆன்மாவுடன் அல்ல. உடல் அழியும் போது, உலகப் பற்றுக்கள் அனைத்தும் கரைந்துவிடுகின்றன. நெருங்கிய உறவினர்களான வாழ்க்கைத் துணை, பிள்ளைகள் மற்றும் நண்பர்கள் கூட ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு விரைவில் தங்கள் அன்றாடப் பணிகளுக்குத் திரும்பிவிடுகின்றனர். அவர்களின் துக்கம் தணிகிறது, நினைவுகள் மங்குகின்றன, வாழ்க்கை தொடர்கிறது. உறவுகள் மதிப்பற்றவை என்று இது அர்த்தப்படுத்தவில்லை; மாறாக, இது உலகப் பற்றுக்களின் பலவீனமான தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. குருவுக்கும் சீடனுக்கும் இடையிலான பந்தத்தைத் தவிர, இங்கு எதுவும் நித்தியமானது அல்ல.
ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷா ஒருமுறை, தனது அரங்கேற்றப்பட்ட 'மரணத்தைக்' கவனித்து, வாழ்க்கை எவ்வளவு விரைவாக நகர்கிறது என்பதை உணர்ந்ததாக விவரித்தார். உலகம் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறது; காலம் நிற்பதில்லை. இந்த உண்மை, சீடனை இன்னும் ஆழமான ஒன்றிற்கு எழுப்புகிறது: உண்மையான மகிழ்ச்சி புறப் பந்தங்களிலிருந்து வருவதில்லை, மாறாக அக விழிப்புணர்விலிருந்து வருகிறது. பல பிறவிகளில், சீடன் தன்னை அர்ப்பணிப்பதாக உறுதியளிக்கிறான், ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறையும் உலகப் பற்றுகள், பணம், உறவுகள் மற்றும் அச்சங்கள் அவனை அதிலிருந்து இழுத்துச் செல்கின்றன.
குருவின் குரல் பிறவிக்குப் பிறவி எதிரொலிக்கிறது: “நீ என்னை மீண்டும் மறந்துவிட்டாய், ஆனால் நான் உன்னை மறக்கவில்லை.” சீடன் கடமைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டாலும், குரு பொறுமையுடன் காத்திருந்து, அவனை மீண்டும் சத்திய மார்க்கத்திற்கு அழைக்கிறார்.
சத்குருதேவர் இந்த முடிவற்ற உறவைப் பற்றித் தம் சீடர்களிடம் பலமுறை குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும், இந்தப் பிறவியில் சீடனின் கையைப் பிடித்து, அந்தப் பிணைப்பு மீண்டும் அறுபட அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். சீடன் பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிப்பதை குரு விரும்பவில்லை. போர்க்களத்தில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு வழிகாட்டியது போலவே, குரு ஒரு ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்:
"நீ செய்பவன் அல்ல. தெய்வீக அருள் உன் வழியே பாய்கிறது." அர்ஜுனன் போரைத் தனியாகவே எதிர்கொண்டதாக நம்பினான், ஆனால் பிரபஞ்சம் தெய்வீக சித்தத்தின் மூலமே இயங்குகிறது என்றும், அர்ஜுனன் ஒரு கருவி மட்டுமே என்றும் கிருஷ்ணர் வெளிப்படுத்தினார்.
அதுபோலவே, ஒரு சீடன் தன்னை ஒரு உயர் சக்தியால் பாதுகாக்கிறார்கள், வழிநடத்துகிறார்கள், மற்றும் உயர்த்துகிறார்கள் என்பதை உணரும்போது, அவனுடைய சுமைகள் நீங்கிவிடுகின்றன. நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே மறக்கப்பட்டிருந்த பலங்களை—முந்தைய பிறவிகளின் ஞானம், பண்டைய காலங்களின் உள்ளுணர்வுகள், மற்றும் ஒரு காலத்தில் விஸ்வாமித்திரர், வசிஷ்டர், கௌதமர் போன்ற முனிவர்களுக்குச் சொந்தமான அக ஆற்றல்—குரு அந்தச் சீடனுக்கு நினைவூட்டுகிறார். அந்த ஆற்றல் இன்றும் அந்தச் சீடனுக்குள் இருந்து, விழித்தெழுவதற்காகக் காத்திருக்கிறது.
அழியாமை என்பது மரணத்திலிருந்து தப்பிப்பது மட்டுமல்ல. அது, உயிருடன் இருக்கும்போதே முழுமையாக—துடிப்பாக, உணர்வுடன், ஆனந்தமாக—வாழ்வதாகும். பெரும்பாலான மக்கள் இவ்வுலகிற்கு வரும்போதே ஆற்றல் இழந்து, வெறுமையாக, அல்லது தோல்வியுற்றவர்களாக வருகிறார்கள். குரு அவர்களுக்கு ஒரு இரண்டாம் பிறவியை—ஒரு ஆன்மீக மறுபிறவியை—அளிக்கிறார்; அதில் மனம் இலகுவாகிறது, இதயம் திறக்கிறது, ஆன்மா உயர்கிறது. சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன, “ஒருவன் சூத்திரனாகப் பிறக்கிறான்; ஒரு குருவின் மூலம் மறுபிறவி எடுக்கிறான் (துவிஜனாகிறான்).” இந்த இரண்டாம் பிறவியே விழிப்புணர்வு, கருணை மற்றும் விடுதலையின் பிறப்பாகும்.
உள்ளிருந்து புன்னகைக்கவும், பாரமின்றி வாழவும், அச்சமற்ற இதயத்துடன் வாழ்க்கையைத் தழுவவும் குரு சீடனுக்குக் கற்பிக்கிறார். இருப்பைக் கொண்டாடவும், ஒவ்வொரு கணத்தையும் ஒரு தெய்வீகப் பரிசாக வரவேற்கவும், அன்பு, உண்மை மற்றும் சரணாகதியின் ஒளியில் வாழவும் குரு சீடனை ஊக்குவிக்கிறார்.
குருவின் ஆசி எளிமையானது ஆனால் ஆழமானது, “நீங்கள் நலமாக இருக்க வாழ்த்துகிறேன். உங்கள் வளர்ச்சி, வெற்றி, அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியை விரும்புகிறேன். விழிப்புணர்வுடனும், தைரியத்துடனும், மகிழ்ச்சியான இதயத்துடனும் நடங்கள். நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்—எப்போதும்.” இது வெறும் செய்தி அல்ல; இது ஒரு வாக்குறுதி. பிறவிகளைக் கடந்து நிற்கும் ஒரு வாக்குறுதி. சீடனை இருளின் வழியே வழிநடத்தும் ஒரு வாக்குறுதி. சாதாரண வாழ்க்கையை ஒரு புனிதப் பயணமாக மாற்றும் ஒரு வாக்குறுதி. சத்குருதேவரின் தெய்வீகப் பிறந்தநாளில், சீடர்களின் நோக்கம் உலகியல் மேம்பாடாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது, மாறாக வாழ்க்கையில் ஆன்மீக மேம்பாட்டையும் அடைவதாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இது ஒரு நினைவூட்டலாகும்.
குருவின் கருணை மட்டுமே
குரு எப்போது, என்ன அருளுவார் என்பதை யாராலும் கணிக்க முடியாது. குரு உடனடி வரங்களை அளிப்பதில்லை; அவர் சீடனுக்குள் ஒரு புதிய உயிர்ச்சக்தியை ஊதுகிறார். ஒரு சீடன் ஆசிரமத்திலோ அல்லது வீட்டிலோ வாழலாம், ஆனால் அவனது விருப்பம் பொதுவாக ஒன்றாகவே இருக்கும்: “எனது இல்லற வாழ்வில் நான் முழுத் திறனுடன் செயல்பட, எனக்கு அதிகாரம், வெற்றி, வசதி என அனைத்தும் விரைவாகக் கிடைக்க வேண்டும்.”
ஆனால், குருவோ முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்றைக் கருதுகிறார். அவர் சீடனின் பொறுமையை மீண்டும் மீண்டும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறார், அவனது நேர்மையைச் சோதிக்கிறார், மேலும் காலம் கனிந்ததும், சீடன் ஏங்கிய அந்தத் தெய்வீக நிலையையும் வலிமையையும் அளிக்கிறார். குருவின் அவையிலிருந்து யாரும் வெறுங்கையுடன் திரும்புவதில்லை. எவ்வளவு காலம் பிடித்தாலும், குரு சீடனின் உடலையும் மனதையும் பலப்படுத்தி, அவனது முரட்டுத்தனங்களைச் செதுக்கி மெருகேற்றி, பின்னர் அவனை மேன்மையால் அலங்கரிக்கிறார். சீடனிடமிருந்து தேவைப்படுவது பொறுமை, பக்தி, பயிற்சி மற்றும் குருவின் வார்த்தைகளுக்கு முழு மனதுடன் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவையே.
என் சொந்த அனுபவத்தில் நான் கண்டிருக்கிறேன், ஆசிரமத்திற்கு முகாமிற்காகவோ, தரிசனத்திற்காகவோ, அல்லது சேவை மனப்பான்மையுடனோ வருபவர்கள், பெரும்பாலும் ஒரு அமைதியான, மறைக்கப்பட்ட விருப்பத்தைத் தங்களுடன் கொண்டு வருகிறார்கள்: “குருவின் சன்னிதியில் நான் விரைவில் சக்திகளைப் பெற்று, பின்னர் எல்லா பௌதிக இன்பங்களையும் அடைய வேண்டும்.” மனம் அரிதாகவே அக மகிழ்ச்சிக்காகவோ அல்லது ஆத்மஞானத்திற்காகவோ முதலில் பிரார்த்திக்கிறது. மாறாக, அது புறச் சாதனைகளை நோக்கி விரைந்து செல்கிறது — “நான் இதை அடைய வேண்டும், நான் அதைச் சாதிக்க வேண்டும், நான் ஒரு சிறப்பு நிலையை அடைந்துவிட்டேன் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும்.” அந்த அவசரத்தில், குரு-சீட உறவு என்பது சுகபோகங்களுக்கும் வசதிகளுக்கும் ஆன ஒரு சந்தை அல்ல என்பதை மறந்துவிடுவது எளிது. சீடர்களை உண்மையாகவே வலிமையாக்க, குரு அவர்களைத் தொடர்ந்து சோதிப்பார்.
ஒரு குரு, தன் சீடனை நல்வழிக்கு எவ்வாறு தயார் செய்கிறார் என்பதைக் காட்ட இரண்டு சின்னஞ்சிறு கதைகளே போதுமானவை.
பூமியின் கூடை
நான் முதன்முதலில் ஆசிரமத்திற்கு வந்தபோது, எல்லாம் ஒரு கனவைப் போல விசித்திரமாகத் தோன்றியது. என்னைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு அசைவையும் நான் விழிப்புடன் கவனித்தேன். ஒரு நாள் குருதேவர், “உங்களை ஏதேனும் ஒரு செயலில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள், அப்போதுதான் உங்களால் உங்கள் சாதனையைச் செய்ய முடியும்” என்றார். அது ஒரு புதிய அறிவுரை அல்ல, ஆனாலும் பக்தியின் பெயரால் அதற்குக் கீழ்ப்படிய நான் தீர்மானித்தேன்.
நான் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, “இங்கே என்னால் சிறப்பாகச் செய்யக்கூடியது எதுவும் இருக்காது போலிருக்கிறது” என்று நினைத்தேன். அப்போது, ஒரு சீடன் தோட்டத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்; அவன் காலை முதல் மாலை வரை சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் மண்ணைத் தோண்டி, கூடைகளில் மண்ணைத் தூக்கி ஓரமாக எறிந்துகொண்டிருந்தான். “குறைந்தபட்சம் இதிலாவது என்னால் உதவ முடியும்” என்று நினைத்தேன். நான் அவனுடன் சேர்ந்துகொண்டேன்—கூடையை நிரப்பி, அதை என் தலைக்கு மேல் தூக்கி, அந்த மண்ணைத் தோட்டத்தின் ஓரம் வரை சுமந்து சென்றேன்.
நான் வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஏதோ ஒன்று மாறத் தொடங்கியது. நான் ஒரு 'பணியைச்' செய்யவில்லை, சாதனா செய்துகொண்டிருந்தேன் என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தத் தருணத்தில், இளவரசர்களையும் கோடீஸ்வரர்களையும் விட தொழிலாளர்கள் சில சமயங்களில் ஏன் அதிக மகிழ்ச்சியாகத் தெரிகிறார்கள் என்பதை நான் கண்டுகொண்டேன்: குருவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து செய்யப்படும் வேலையே வழிபாடாக மாறுகிறது.
மிக எளிமையான ஒரு பணி, யோகப் பயிற்சிகளின் ஒரு பின்னலாக மாறியது:
© பிரம்மச்சரியம் (காமம் தவிர்த்தல்) – வெயிலில் செய்த கடின உழைப்பு என் மனதை நிகழ்காலத்திற்கு இழுத்தது. என்னால் இனிமேலும் இலக்கற்ற சிந்தனைகளில் அலையவோ மூழ்கவோ முடியவில்லை.
© அகிம்சை (வன்முறையின்மை) – என் பணி யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்கவில்லை; அது என் இதயத்தை மென்மையாக்கி, என் மன உந்துதல்களை அமைதிப்படுத்தியது.
© பிரத்யாஹாரம் (விலகல்) – உடல் பாடுபட்டுக் கொண்டிருந்தபோதும் முழு விழிப்புடன் இருந்து, உணர்ச்சிகள் உடலை ஆட்கொள்ளாமல் தடுத்தேன்.
© அக அமைதி — உடலையும் மனதையும் பிரித்து, என் எண்ணங்களை என்னால் கவனிக்க முடிந்தது; இதுவே எனது அந்தர்-மௌனப் பயிற்சி—அக அமைதி.
© நிஷ்காம கர்மா (விருப்பமில்லாச் செயல்) – எந்தப் பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்கப்படவில்லை. யாரும் புகழை வாக்களிக்கவில்லை. அந்தச் செயலில் என்னை ஈடுபடுத்தியதன் மூலம், என்னை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தேன்.
© யம–நியம – சுவாசத்தை முயற்சியுடன் ஒருங்கிணைப்பதாலும், வெப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாலும், கவனத்துடன் நீர் அருந்துவதாலும், வியர்வையையும் தூசியையும் சுத்தப்படுத்த ஒரு நாளைக்கு இருமுறை குளிப்பதாலும், உடல் இலகுவாகி குடல் இயக்கம் சீரானது; ஒழுக்கம் இயற்கையாகவே மலரத் தொடங்கியது.
© மகாபந்தம், பஸ்திரிகா, பிரமரி – நான் கூடையைத் தூக்கியபோது, வயிறு, சிறுநீர்ப்பை மற்றும் இனப்பெருக்க உறுப்புகள் சுருங்கின; ஒரு சில விநாடிகளுக்கு சுவாசம் நின்றது—ஒரு சிறு மகாபந்தத்தைப் போல. தலையில் பாரம் இருந்தபோது, சுவாசம் அடிக்கடி வலுவாகவும் சீராகவும் ஆனது—பஸ்திரிகாவைப் போல. சோர்வு அதிகரித்தபோது, உதடுகளை மூடிக்கொண்டு ஒரு மெட்டை முணுமுணுத்தேன்—ஒரு மென்மையான அதிர்வு மட்டுமே வெளியேறியது—பிரமரியைப் போல.
© தாரணை (ஒருங்கிணைப்பு) – மேடு பள்ளமான தரையில் சுமையுடன் நடக்கும்போது, சமநிலைக்கு எனது முழு விழிப்புணர்வும் தேவைப்பட்டது; நான் ஒரு தவறான அடி எடுத்து வைக்கக் கூடாது.
© தபஸ் (தவம்) – சுட்டெரிக்கும் சூரியன் என் தூய்மைப்படுத்தும் நெருப்பாகவும், விடாமுயற்சியாகவும், என் காணிக்கையாகவும் ஆனது.
நாள் முடிவில், குருதேவர் என்னை வெறும் வேலைக்கு அமர்த்தவில்லை; அவர் என்னை முழுமையான சாதனாவுக்குள் தீட்சை அளித்திருந்தார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். வீட்டில், யோகா பற்றிய கனமான புத்தகங்கள் அருகில் இருந்தபோதிலும், என்னால் அரை மணி நேரம் கூட கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை. ஆனால் இங்கே, குருதேவரின் பார்வையின் கீழ், என் கவலை கரைந்து போனது. பசி சீரானது, உறக்கம் மீண்டும் சீரானது, வயிறு அமைதியடைந்தது, என் முகத்தில் ஒரு புதிய பொலிவு மலர்ந்தது.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் குடும்பத்தினர் என்னைச் சந்திக்க வந்தபோது, அவர்கள் திகைத்துப்போனார்கள். “உலகியல் சுகங்கள் இல்லாமல் நீ வாடிவிடுவாய் என்று நாங்கள் நினைத்தோம்,” என்றார்கள். ஆனால் நடந்தது அதற்கு நேர்மாறாக. இது குருவின் அருள்—தியானத்திற்காக மனதை எவ்வாறு தயார் செய்வது, கவனம் ஒளியைப் போலக் குவியும் வகையில் உடலையும் மனதையும் எவ்வாறு இணக்கமாக்குவது என்பதை அவர் எனக்கு மௌனமாகக் கற்பித்தார். பலர் தவறவிடும் அந்த இரகசியத்தை அன்று நான் கற்றுக்கொண்டேன்: குரு கேட்பதைச் செய்வதே சாதனை. ஜெபமாலையுடன் கூடிய ஜபம் அழகானதுதான், ஆனால் ஒரு எளிய செயலாக இருந்தாலும், குருவின் அறிவுறுத்தலுக்குக் கீழ்ப்படிவது உருமாற்றம் தரக்கூடியது.
இருப்பினும், ஒரு ஆபத்து இருக்கிறது. ஒரு சீடன், குருவை ஒரு சாதாரண மனிதராகக் கருதி, தனது சொந்த அளவுகோல்களால் அவருடைய 'நற்பண்புகளையும் குற்றங்களையும்' அளவிடத் தொடங்கும் அந்த நொடியிலேயே, சீடத்துவம் சிதைந்து போகத் தொடங்குகிறது.
அந்தச் சீடன் ஆசிரமத்தில் வசித்தாலும் சரி, தொலைவில் வசித்தாலும் சரி, அவனால் ஒரு உண்மையான சீடனாக நிலைத்திருக்க முடியாது. அவன் 'அறிந்திருப்பது' போன்ற ஒரு தனிப்பட்ட கற்பனையில் வீழ்கிறான், அதே சமயம் அவனது இதயத்தைச் சுற்றி அறியாமையின் அடுக்குகள் தடிமனாகின்றன.
சமையலறை மற்றும் மதிப்பீடு
கண்களில் தவிப்புடன் மற்றொரு சீடன் குருதேவரிடம் வந்தான். “தயவுசெய்து என்னைச் சிறிது காலம் உங்கள் அருகில் வைத்திருங்கள்,” என்றான் அவன். “நான் உங்களிடமிருந்து நேரடியாகக் கற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கவும்.” குருதேவர் மென்மையாகப் புன்னகைத்து, “என்னுடன் தங்குவது கடினம். நீ இல்லற வாழ்வின் சுகபோகங்களுக்குப் பழகிவிட்டாய். நான் உன்னைச் சீடனாக ஏற்றுக்கொண்டால், நீ சீடத்துவத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். இதைப் புரிந்துகொள் – சீடத்துவம் என்பது முட்களின் பாதை, பூக்களின் பாதை அல்ல,” என்று பதிலளித்தார்.
இந்தப் பயணத்தில் நீங்கள் விமர்சனங்களையும், கர்வம் உடைவதையும், ஒவ்வொரு அடியிலும் தடைகளையும் சந்திப்பீர்கள். உங்களுக்கு சுயக்கட்டுப்பாடு, பொறுமை, தைரியம் மற்றும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை தேவைப்படும்.
ஆனால் அந்தச் சீடன், தன் அவசரத்தில் மூழ்கியிருந்ததால், அந்த எளிய வார்த்தைகளின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவனது ஆர்வத்தை உணர்ந்த குருதேவர், அவனை அங்கேயே தங்க அனுமதித்தார். அந்த நொடியிலிருந்தே அந்தச் சீடன் தன்னை முழுமையாகப் பணியில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டான். அவன் சமையலறையில் உதவத் தொடங்கினான்; விரைவில், அவன் அதைத் தனியாகவே கையாளத் தொடங்கினான். அதன் பிறகு சோதனைகள் தொடங்கின.
ஒவ்வொரு நாளும் யாராவது ஒருவர் உணவில் குறை கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினார். ஒருவர் கேலி செய்தார், இன்னொருவர், “எனக்காக ஒரு பங்குகூட எடுத்து வைக்கவில்லையே” என்று குறை கூறினார், மற்றொருவர், மற்றவர்களுக்குப் பிடித்தமானவற்றை அவர் வேண்டுமென்றே சமைப்பதாகக் குற்றம் சாட்டினார். சில சமயங்களில், அவன் எந்தத் தவறும் செய்யாதபோதும் குருதேவர் அவனைக் கடுமையாகத் திட்டினார். அந்த நாட்களில் அவனால் குருதேவரை எளிதில் சந்திக்கக்கூட முடியவில்லை. அவன் முயற்சித்தபோது, திருப்பி அனுப்பப்பட்டான். அதிகாலை நான்கு மணி முதல் இரவு பதினொரு மணி வரை, அவன் எலும்புகளை நனைக்கும் அளவுக்குச் சோர்வு ஏற்படும் வரை, அவன் நின்றுகொண்டே இருந்தான்—குளிப்பது, வெட்டுவது, கிளறுவது, தேய்த்துக் கழுவுவது, தன் ஆடைகளைத் துவைப்பது, ஒவ்வொரு சிறு தேவையையும் கவனிப்பது என.
விரக்தி அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. காரணமின்றி கோபம் பொங்கி எழுந்தது. ஓரிரு முறை, ஒரு கசப்பான எண்ணம் குருதேவர் மீதே திரும்பியது—ஆனால் அது குற்றவுணர்ச்சி என்னும் காயத்தையே விட்டுச் சென்றது. இரவு முடிவில்லாததாக ஆனது. விடியல் நெருங்கியபோது, குருதேவரின் ஒரு வாக்கியம் மணியோசை போல மீண்டும் ஒலித்தது: “சீடத்துவம் என்பது முட்களால் ஆன பாதை. இந்தப் பாதையில் நீங்கள் நிதானம், பொறுமை, தைரியம் மற்றும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”
அந்த நினைவோடு, அந்தச் சீடன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு, ஒரு தீர்மானம் எடுத்து, இம்முறை பணிவுடன் தன் கடமைகளுக்குத் திரும்பினான். அவன் கோபத்தைக் கைவிட்டு, தன் குரலை மென்மையாக்கி, ஆழ்ந்து செவிமடுத்து, பழி சுமத்துவதற்குப் பதிலாகத் தீர்வுகளைத் தேடினான். ஒரு காலத்தில் அவனுடன் முரண்பட்டிருந்த குரு சகோதரர்கள் உதவவும், அவனைக் கவனித்துக்கொள்ளவும் தொடங்கினர். அவனது நடத்தையில் ஒரு அமைதியான உறுதித்தன்மை புகுந்தது.
நிலைத்தன்மை வேரூன்றியதைக் கண்ட குருதேவர், சீடனை அழைத்து, “நீ இந்தச் சோதனையில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டாய். இப்போது சமையலறையை விட்டு வெளியேறு” என்றார். மிகுந்த கவனம் தேவைப்படும் மற்றொரு வேலையை அவனுக்குக் கொடுத்தார். சீடன் அதை மிகவும் கவனமாக முடித்தான். இறுதியில் குருதேவர் மகிழ்ச்சியுடன், “இத்தகைய ஒழுக்கத்துடனும் பக்தியுடனும் நீ இங்கே செய்திருப்பது, வாழ்நாள் முழுவதற்குமான பெரும் பாக்கியமாகும். தலைகுனிந்து செய்யப்படும் சேவையானது, நீண்ட தவங்களால் கூட எளிதில் அளிக்க முடியாத பலன்களைத் தரும்” என்றார். பின்னர், மற்ற நாட்களைப் போல் அல்லாத ஒரு நாள் வந்தது.
குருதேவர், தனக்கே உரிய கனிவான புன்னகையுடன், “போய் குளித்துவிட்டு, சுத்தமான ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு என்னிடம் வா. நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்,” என்றார். சீடன் திரும்பி வந்ததும், குருதேவர் அவனை சாதனா அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பலிபீடம் ஏற்கெனவே தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது. குருதேவர் ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து, சீடனை அருகில் அமருமாறு கூறினார். அவர் சீடனை ஒரு சிறப்பு யந்திரத்தை வணங்கச் செய்தார், பின்னர் அவனது நாவில் ஒரு புனித மந்திரத்தை வைத்து, அதை உச்சரிக்கத் தொடங்குமாறு கூறினார்.
பிரார்த்தனைகளுக்குப் பிறகு, அந்தச் சீடன் இயல்பாகவே தியானத்தில் ஆழ்ந்தான். அவன் எழுந்தபோது, ஒரு புதிய ஆற்றல் அவன் உடலெங்கும் பாய்ந்தது – அது மென்மையாகவும் அதே சமயம் சீராகவும், பிரகாசமாகவும் அதே சமயம் அமைதியாகவும் இருந்தது. அவன் மெதுவாக வெளியே நடந்தான்; அவனது ஒவ்வொரு அடியும் நன்றியுணர்வின் மௌனப் பிரார்த்தனையாக இருந்தது.
இரு கதைகளிலும், குருவின் நோக்கம் ஒன்றே: வாழ்க்கையையே பயிற்றுவிப்பது. குரு, உழைப்பு, ஒழுக்கம் மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றின் மூலம் சீடனை வடிவமைத்து, அவனது ஆரோக்கியத்தை வலுப்படுத்தி, மனதைச் செம்மைப்படுத்தி, ஆன்மாவை ஆழப்படுத்துகிறார். குருவின் போதனைகள் பெரும்பாலும் சீடன் மீது கண்ணுக்குப் புலப்படாத அருளைப் பொழிகின்றன. ஒரு கூடை மண் ராஜ-யோகமாகிறது, சமையலறையின் வெப்பம் தவமாகிறது, ஒரு திட்டு கர்வத்தின் மீதான அடியாகிறது, சேவை என்பது தன்னை மறப்பதற்கான ஒரு பாலமாகிறது, அங்கு அகங்காரம் தன் பிடியைத் தளர்த்தி, இதயம் விரிவடைகிறது.
குருவின் ஒவ்வொரு அறிவுரையையும் 'ஆய்வு' செய்வதிலேயே தன் நேரத்தைச் செலவிடும் சீடன், ஒருபோதும் உண்மையான சீடனாக ஆவதில்லை. குருவின் பாதங்களில் தன் தலையைக்கூடச் சமர்ப்பிக்கத் தயாராக இருப்பவனே உண்மையான சீடன். இது குருட்டுத்தனமான சரணாகதியைக் கொண்டாடுவதல்ல; மாறாக, குருதேவர் உங்களை மீண்டும் கட்டமைக்க அனுமதிக்கும் அளவுக்கு ஆழமான நம்பிக்கையைக் கொண்டாடுவதாகும். ஏனெனில், உங்களால் காண முடியாததை குரு காண்கிறார், மேலும் உங்களால் இன்னும் புரிந்துகொள்ள முடியாத வழிகளில் அவர் உங்கள் மீது அன்பு செலுத்துகிறார்.
சீடன் குருதேவரை எடைபோடத் தொடங்கும்போதே பெரும் ஆபத்து ஆரம்பமாகிறது: குணங்களையும் குற்றங்களையும் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பது, புறம் பேசுவது, ஒப்பிடுவது, குருவை ஒரு சாதாரண மனிதராக நடத்துவது. அந்தத் தருணத்தில் சீடன் அருளின் நீரோடையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறான். அறியாமையின் அடுக்குகள் தூசியைப் போல இதயத்தின் மீது படிகின்றன, மேலும் உயிருள்ள பந்தம் மங்கத் தொடங்குகிறது.
சுலபமானது இல்லையென்றாலும், அதற்கான தீர்வு எளிமையானது: நினைவுகூருங்கள். குருதேவர் உங்களை உங்கள் துக்கங்களிலிருந்தும் துன்பங்களிலிருந்தும் மீட்டெடுத்த அந்த நாளை நினைவுகூருங்கள்.
உங்கள் உடல்நலம் மேம்பட்ட, மனம் தெளிவடைந்த, சுமைகள் குறைந்த அந்த இரகசிய வழிகளை நினைவுகூருங்கள். உங்களைக் கடிந்துகொண்ட அந்த வாயையும், அதே சமயம் உங்களைப் பாதுகாத்த அந்த கண்களையும் நினைவுகூருங்கள்.
கூடையையும், சமையலறையையும், மந்திரத்தையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஆசிரமம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுங்கும் இடமல்ல; அது வாழ்க்கை மறுவடிவம் பெறும் ஒரு உலை. உலகம் சுகத்தையும், அந்தஸ்தையும், கவனச்சிதறலையும் தரக்கூடும், ஆனால் குருவோ வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருகிறார். உலகம் விவாதிப்பதற்குப் போதுமான அறிவைத் தரக்கூடும், ஆனால் குருவோ ஒரு அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான ஞானத்தைத் தருகிறார். உலகம் உடலைச் சோர்வடையச் செய்யக்கூடும், ஆனால் குருவோ ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்புகிறார்.
ஒருநாள் நீங்கள் உலகப் பொறுப்புகளுக்குத் திரும்பும்போது, ஆசிரமத்தின் கதவுகள் உங்களுக்குப் பின்னால் மூடப்படலாம். ஆனால், நீங்கள் உண்மையாகவே சேவை செய்திருந்து, உண்மையாகவே கீழ்ப்படிந்திருந்து, உண்மையாகவே பயிற்சி செய்திருந்தால், குருதேவரின் அருளை உங்களுக்குள் சுமந்திருப்பீர்கள் – விடியற்காலையில் வரும் அமைதி, கைதட்டல்களைச் சாராத வலிமை, இரைச்சலுக்கு அடியில் ஒலிக்கும் பிரார்த்தனை ஆகிய அந்த அருளை.
கூடையைத் தூக்குவதற்கான தைரியத்தைப் பெற்று, ஒவ்வொரு அசைவிலும் யோகத்தைக் கண்டறியுங்கள். சூடான சமையலறைகளில் புகாரின்றி நின்று, பரிமாறும் வேளையில் தபஸ்ஸைக் கண்டறியுங்கள். விமர்சனங்களைச் சரிந்துவிடாமல் ஏற்று, வெட்கமின்றிப் பணிவைக் கண்டறியுங்கள். முள் பாதையில் மென்மையான இதயத்துடனும் உறுதியான அடியுடனும் நடங்கள்.
உங்கள் குருதேவர் ஒரு காலத்தில் உங்கள் நாவில் பதித்த மந்திரத்தின் தாளத்திற்கு உங்கள் சுவாசம் அமையட்டும். உங்கள் கண்கள் அமைதியடையட்டும். உங்கள் கைகள் கருணையுள்ளவையாக மாறட்டும். உங்கள் மனம், சத்தியம் தன் ஒளியைப் பரப்பக்கூடிய தெளிந்த வானமாக மாறட்டும்.
சந்தேகம் மீண்டும் வரும்போது, அது நிச்சயம் வரும், இந்த எளிய வாக்கியத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: “குருவின் அருள் மட்டுமே.” இறுதியில், அதுவே உங்களை அமைதியின்மையிலிருந்து அமைதிக்கும், கர்வத்திலிருந்து சரணாகதிக்கும், உழைப்பிலிருந்து அன்புக்கும், சாதாரண வாழ்க்கையிலிருந்து நித்தியத்தால் தீண்டப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் அழைத்துச் செல்லும் இரகசியமாகும்.
பெறுவது கட்டாயமாகும் குரு தீட்சை எந்தவொரு சாதனத்தையும் செய்வதற்கு முன் அல்லது வேறு எந்த தீக்ஷத்தையும் எடுப்பதற்கு முன் மதிப்பிற்குரிய குருதேவிடமிருந்து. தயவு செய்து தொடர்பு கொள்ளவும் கைலாஷ் சித்தாஷ்ரம், ஜோத்பூர் மூலம் மின்னஞ்சல் , , Whatsapp, தொலைபேசி or கோரிக்கை சமர்ப்பிக்கவும் புனித-ஆற்றல் மற்றும் மந்திரம்-புனிதப்படுத்தப்பட்ட சாதனா பொருள் மற்றும் கூடுதல் வழிகாட்டுதல்களைப் பெற,
